Mardin’in karanlığı, dışarıdan bakıldığında sessiz ve huzurlu görünebilirdi ama Arslanoğlu Konağı’nın devasa taş duvarları arasında, bu karanlık bir pusuya ev sahipliği yapıyordu. Baran’ın amcalarına ve annesine karşı çektiği rest, konaktaki dengeleri kökünden sarsmıştı. Zerin, odasında masanın başına oturmuş, Baran’ın bugün aldığı kitaplara dokunurken elleri hâlâ titriyordu. İlk kez birisi onun için, hem de kendi canından olan insanlara karşı durmuştu.
Baran, çalışma odasında tek başınaydı. Masasının üzerindeki lamba sönük bir ışık yayıyordu. Az önce alt katta yaşananların yankısı kulaklarında dönüp duruyordu. Annesinin o nefret dolu bakışları, amcası Hamit’in sinsi gülümsemesi... Baran biliyordu ki, bu topraklarda otorite bir kez sarsıldı mı, sırtından bıçaklanman an meselesiydi.
Anide
