Mardin’in üzerine çöken o tekinsiz sessizlik, Kerem’in feryadıyla parçalandığında Zerin’in dünyası bir kez daha sarsıldı. Elindeki kalem, sanki bir infazın mührüymüş gibi yere düştü ve mürekkebi bembeyaz sayfaya bir kan lekesi gibi yayıldı. "Pusu" kelimesi, bu topraklarda ölümün diğer adıydı. Zerin, koridora fırladığında kalbinin göğüs kafesini delip geçeceğini sandı. Merdivenleri inerken bacakları birbirine dolanıyor, zihni az önce okuduğu ceza hukuku maddelerini değil, Baran’ın sabah masaya bıraktığı o küçük notu tekrarlayıp duruyordu: “Asla vazgeçme.”
Avluda büyük bir kaos hâkimdi. Arabaların lastik sesleri taş zeminde gıcırdıyor, silahlı adamlar bağrışarak oradan oraya koşuyordu. Avlunun ortasında, siyah cipten indirilen kanlar içindeki bedeni gördüğünde Zerin’in dizlerinin bağı çözül
