Duruşmaya verilen arada, adliyenin geniş balkonunda durdular. İstanbul’un kaosu altlarında akarken, Baran Zerin’e yaklaştı.
"Zerin, baban..." dedi Baran, sesi bu kez çok daha kederliydi. "Reşit Bey, Mardin’deki cezaevinde kalp krizi geçirmiş. Durumu ağırmış. Onu İstanbul’a, tam teşekküllü bir hastaneye naklediyorlar."
Zerin’in dünyası bir kez daha sarsıldı. Babası... Onu satan, ona ihanet eden adam. Ama aynı zamanda ona ilk kalemini alan, dizlerinde uyutan adam. "Onu görmek istemiyorum Baran. Gerçekten istemiyorum."
"Biliyorum," dedi Baran, Zerin’in buz gibi ellerini ısıtmaya çalışarak. "Ama vicdanın, hukukun önüne geçerse bir gün pişman olabilirsin. O senin baban, günahlarıyla da olsa senin kökün. Biz köklerimizi kesersek, fırtınada ilk biz yıkılırız."
Zerin, hastane odasına girdiğind
