Mezarlık
O, seni yağmurlu günde içeri alıp ısıtırken; Sen, onu yapayalnız bıraktın! Bir başkasıyla vakit geçirdin, onu unutmayı denerken en ihtiyacı olduğu zamanı elinin tersiyle duvara çarptın. Sana bir elbise bile almıştı. Hayır! Kimse bana onu önemsemediğimi söyleyemezdi. Kimse onu yalnız bıraktığımı, onun yaptıklarına karşılık, benim hareketlerimin nankörce olduğunu da söyleyemezdi. Çünkü onu önemsiyordum, onu bu dünyadaki her şeyden daha fazla önemsiyordum, o benim her şeyimdi. Bütün ruhum, kalbim, aklım ve fikrim. Her şey... Ona değer veriyordum, iyi olmasını istiyordum. Garip bir şekilde benimle kalmasını istiyordum. Bütün hüznü benimle yaşamasını ve kollarımda iyileşmesini istiyordum. Bütün bunlardan sonra da gün doğumunda gülümseyişini izlemek istiyordum. Onun yerine Umut’un kollarında
- Yazar
