Ölüm bir son değildi, kardeşim dediğim kuzenim sadece bu dünyaya veda etmişti. Kendimi bu şekilde teselli ediyordum. Yoksa ruhum daha fazla bu acıyı kaldıramazdı. Giray da çok destek oluyordu. Onun varlığı kalbimi iyileştiriyordu.
"Mayda artık önündekilerden bir lokma yesen mi?" bakışlarımı Giray'a çevirdim. Bir kafeye gelmiştik, günlerce zorla yediklerimle duruyordum. Boğazımdan bir lokma geçince gözlerime yaş birikiyordu. Daha ne kadar olmuştu ki? Kaç gün geçmişti yoksa ay mı olmuştu? Oysa daha dün gibi tazeydi acım.
Çaydan bir yudum aldım, dilim bile tat almıyordu. Giray önümdeki tabağı iteledi. Bakışlarıyla tabaktaki tatlıyı işaret etti. Tatlı yemek en sevdiğim şeydi. Şimdi ise sadece bakmakla yetiniyordum.
"Mayda, artık kendine gelmen gerekiyor. Anlıyorum acın büyük. Ama o bu ha
