Kalktım. Dizlerim titriyordu ama zihnim kristal berraklığındaydı. Gözyaşlarım, toprakla ve kanla karışmış, yüzümde kurumuştu. Artık ağlamayacaktım. Şimdi sıra bendeydi. Benim acım, benim kararlılığımdı bu.
Giray’ın ceketini sıkıca üzerime sardım. Hâlâ sıcaklığını taşıyordu. Giray'ın kokusu burnuma dolduğunda, içimde bir yerlerde derin bir yemin fısıldandı: Seni bulacağım.
İnşaat alanından, Eymen’in bıraktığı o kaba ayakkabı izlerini takip ederek dışarı çıktım. İzler, arka sokağa, terk edilmiş bir garajın önüne uzanıyordu. Orada durdular. Belli ki bir araba beklemişti. Çaresizce etrafıma baktım. Karanlık çökmek üzereydi.
O an aklıma bir şey geldi: Giray’ın arabası. Anahtarı her zaman cebimde, küçük bir fermuarlı gözde tutardı. Hızla elimi ceketine attım. Evet, buradaydı.
Arabaya doğru k
