Berfin, atının üstünde, küçük ama kararlı kafilesinin önünde ağır ağır yol alıyordu. Bu dağları, bu sarp yolları en iyi bilen oydu. Sert kayalıkların arasından geçiyor, dik yamaçları tırmanıyor, derin vadilerin karanlıklarına dalıyorlardı. Dağlardan eriyip nehirleri coşturan karların berrak, buz gibi suları yüzlerine vuruyordu. Berfin’in önderliğinde, bu küçük kafile yeni bir dünya düzenine dair umutla ilerliyordu. Zihinlerinde belirsiz bir gelecek, kalplerinde inanç ve özgürlük arayışı vardı.
Bir süre sonra, uçurumun kenarında durdular. Berfin atından indi, gözlerini uzaklara dikti. Eliyle bir yeri işaret ederek, “Burada konaklayacağız,” dedi. Uçurumun dibindeydiler; gökyüzüne doğru uzanan bu uçurum, sanki sonsuzluğa açılan bir kapı gibiydi. “Burası Kartal Uçurumu’dur,” diye ekledi, sesi
