SAKLIMDASIN

6 Babam..

Gözlerimden firar eden öfke ile harmanlanmış yaşlarımı, ellerimin tersiyle sildim ve dönüp canım babama baktım. Babamın benzi sararmışken, sanki dudaklarının da kanı çekilmişti. Yüreğime düşen amansız korkum, saniyeler içinde bir çığ gibi büyüdü.

“İyi misiniz bey babam?”

Benliğimi esir alan korku, sesime de yansımıştı ve titrek bir mum ışığının ürkekliğinde çıkan sesimi duyan babamın, bana zorda olsa gülümseyerek baktığını gördüğümde bir şeylerin fena halde ters gittiğini daha iyi anladım.

“İyiyim kızım korkma,” dedi zar zor.

Dile, korkma demek kolay gelir ama, ikimiz de korkuyorduk aslında.

“Babacığım, lütfen bu bahsi şimdilik kapayalım.. biraz dinlenmelisiniz,” dedim ama, çatılan kaşlarını görünce maalesef ki bunun beyhude bir istek olduğunu idrak ettim.

Rahatlamak istercesine birkaç kez öksürdü ve kızgın lavlara dönüşen gözleri, çok geçmeden kocam olacak zatı buldu.

Tüm kızgınlığına rağmen adabımuaşeret kurallarına göre hareket etmek istedi yine. Kibar adamdı benim babam ve aldığı terbiye gereği ayağa kalkmak için harekete geçince, hemen ona engel oldum.

“Ragıp bey, yaklaşın!”

Oldukça sert çıkan sesimi duyan babam kızgınlığından biraz olsun sıyrılırken, artık şaşkındı. Ragıp bey ise, çekingen adımlarıyla yanımıza kadar yaklaştı ve bir iki adım kala tam karşımızda durdu.

Babam eliyle yan taraftaki tek kişilik koltuğu işaret edince, bir anlığına tereddüte düşen Ragıp bey, gözlerimin içine benden de onay istediğine dair derin derin baktı.

Beklediği onayı benden alınca hemen yerine geçti ve oturdu. Hepimiz de onun diken üstünde oturur gibi, o koltukta son derece huzursuz olduğunun fakındaydık.

“Ragıp bey, sizi buraya çağırdım çünkü, tahmin edebileceğiniz gibi, kızım bana her şeyi anlattı. Evliliğinizin sadece kâğıt üzerinde geçerli olduğunu, bunun da müsebbihinin valideniz olduğunu dile getirdi ama, başka bir neden olduğunun da bilincindeyim. Ne hikmetse kızım bana bunu söylemeye çekiniyor, ya da gizleme gereği duyuyor. Buna saygı duyduğum için kendisine bu konuda baskı yapmadım.”

Evet, her şeyi anlatamamıştım babama ve onun bunu fark etmiş olmasına çok şaşırdım.

Ragıp beyin başka bir sevdiği olduğundan söz edememiştim. Bu kadarını, babamın yüreğinin kaldıramayacağını düşünerek ve ayrıca, bana güvenilerek emanet edilen o sırrı dile getirmemenin daha doğru olduğunu kulağıma fısıldayan yüreğime boyun eğmiştim. Ragıp beye verdiğim söze sadık kalmıştım ve ölene dek bu konuda asla konuşmayacaktım.

Kısa bir an sustu babam. Ragıp beyin utanç dolu sessizliği karşısında, derin bir nefes aldı ve sözlerine devam etti.

“Evlilik denen müessese nedir ve neden kutsaldır biliyor musunuz? Evlilik denen şey; iki insanın içinde yaşayabileceği bir yuva kurmak, ilerde ailesini büyütmek ve çoğu zamanda nesillerini devam ettirmek için bir araya gelmesi ile, iki yabancı hayatı birleştirip tek bir hayatta vücut bulmak için yola çıkmasıdır. Hayatın tüm zorluklarına birlikte göğüs gerildiği, özveriyi, hoşgörüyü, sevgiyi ve en önemlisi saygıyı içinde barındırdığı için de kutsaldır evlilik. Lakin, sizin evliliğiniz; tüm bunlardan çok uzak, çok başka bir şey ve adeta birilerinin ağzı kapansın diye özellikle anneniz tarafından seçilmiş bir kurbanla, yani benim kızımla gerçekleştirilmiş iğrenç bir oyundan başka bir şey değil. Maalesef ki bu evliliğe kızım, annesinin elbette iyi niyetiyle yaptığı ve her geçen gün arttırdığı baskısı karşında düştüğü bir anlık gafletiyle evet demek yanlışına gitmiştir ve artık geldiğimiz şu noktada size düşen de, derhal bu evliliği sonlandırmaktır. Hatta boşanma davasını kızımın bizzat açmasını istiyorum. Onu sizin değil, kızımın sizi boşamasını ve sonsuza kadar sizinle olan o sahte, çirkin bağını koparmasını istiyorum! Sizin gibi beyfendiliği ile tanınmış bir insanın bu oyunun bir parçası olması da ayrı bir mevzubahis. Bu rezillik, kepazelik derhal bitmeli!”

Babam konuştuğu sürece başı önünde oturan Ragıp bey, yavaşça başını kaldırdı ve önce babama, sonra da bana baktı.

“Haklısınız efendim, yaptığım rezillikti ama bende çaresizdim,” dediğinde Ragıp bey, sakinliğini korumaya çalışan babam yavaş yavaş celallenmeye başladı. Yüreğimdeki korkum, tüm bedenime sirayet ettiğinde bir titreme aldı beni. O anda, Ragıp beyin sonsuza kadar susmasını hiçbir şeyi istemediğim kadar çok istiyordum.

Babam yenildiği öfkesiyle, “Sizin çaresizliğiniz, benim kızımın parmağına değil, boynuna geçirdiğiniz ateşten bir halka oldu, ama ben daha ölmedim ve Firuze’mi sizlerden kurtarmak bir baba olarak benim boynumun borcudur. Bu konu burda kapanmıştır. Şimdi lütfen evimden gidiniz!” dedi.

Salona hakim olan sessizliğe Ragıp bey söze başlamak istercesine boğazını temizleyerek çıkardığı seslerle son verirken, beden dili belki de hayatı boyunca hiç kimsenin karşısında olmadığı kadar zor durumda kaldığını bas bas bağırıyordu. Oturduğu yerde huzursuzca kıpırdanırken, ellerini nereye koyacağını bilemiyor olmanın telaşındaydı. Derin bir nefes alışın ardından, “Sizlere karşı gerçekten çok mahçubum. Annemin oynamaya kalktığı bu oyunun iki kurbanıyız biz. Beni izdivaca zorlamasındaki maksadı yeni öğrenmiş bulunmaktayım ve bunun utancı içindeyim. Bazen büyükler, doğru yaptıklarına inandıkları şeyin aslında ne kadar yanlış ve zarar verici bir şey olduğunu göremiyorlar. Sizden gelen her isteğe boynum kıldan ince. Asla Firuze hanıma benden ya da annemden dolayı bir söz gelmesine, kimsenin onun adına kara çalmaya kalkmasına izin vermem. Bu evliliğin annem yüzünden başladığını ve bitttiğini hakim karşısında da dile getireceğim. Müsterih olun ve tüm bu olan biten her şey için hepinizden ayrı ayrı özür diliyorum efendim. İzninizle.. hayırlı akşamlar,” der demez ayağa kalktı.

Omuzları çökmüştü. Salondan çıkarken, bin yıllık bir yorgunluğun altında ezilmiş gibi adımları ağırdı.

Gidişini buğulanmış gözlerimle izlerken, “Keşke her şey çok farklı olabilseydi,” diye fısıldayan yüreğime, “Keşke,” dedi sessizce dilim.

Tüm şu yaşadıklarımıza inanmak istemiyordum. O giderken, yangın yerine dönen yüreğimin bir parçası da onunla gitti. Hıçkırarak ağlamamak için kendimle savaş halindeydim. Dikkatimi babama verdiğimde, halinden iyice tedirgin oldum. Eli yine sol yanındaydı. Nefes alış verişi kesik kesikti.

“Babacığım lütfen hemen hastaneye gidelim. Kalbiniz sizi zorluyor çok belli,” dedim telaşla. Bana itiraz edeceğini düşünüyordum ama çok şükür ki, “Gidelim kızım,” dediğini duydum.

İstanbul Tıp Fakültesi’ne (şimdiki adı Haydarpaşa Numune Hastanesi) gitmek için hemen harekete geçtik. Annem de telaşlanmıştı ve İfakat anneme talimatlar vermeye başlamıştı ki babam, “siz zahmet etmeyin. Biz kızımla gider, geliriz,” dedi kesin bir lisanla.

Babam, annemin yüzüne bakmaya gerek bile duymamıştı ve annem, “Ama nasıl olur, benim de gelmem icap eder,” diye hemen itiraz etti.

“Mebrure hanım, siz evinizde kalınız!”

Anneme daha fazla ısrar etmemesi konusunda bir şeyler söylemek istedim ama bunun onu kızdırmasından ürktüğüm için, dilimin ucuna kadar gelen kelimeleri yutmak zorunda kaldım.

Babam ile ağır adımlarla kapıya gitmek için salondan çıkıyorduk ki, dağ gibi adam bir anda yere yığılıp kaldı. Attığım çığlıklara hıçkırıklarım karıştı.

Defalarca baba diye bağırsamda gözlerini açıp bakmadı, bakamadı bana. Yalvarışlarım cevapsız kalırken, annemin deli gibi ağladığını ve aynı anda beni suçladığını duyuyordum.

“Senin yüzünden oldu hepsi, senin yüzünden kahrolası evlaat!”

Aynı sözleri defalarca bağırarak söyleyen anneme dönüp baktım tüm öfkemle.

“Yeteeer! Sus artık suus! Babam yaşasın yeter ki, ben o cehenneme geri dönerim sen hiç üzülmee ama yalvarırım sus artık!”

Evin içinde kopan kıyameti duyan Ragıp beyin koşarak sofaya geri geldiğini gördü bu gözler ve sonrası sanki her şeyi sislerin ardından izler oldum.

O anda Ragıp beyin varlığına şükreder olmuştum. Babama yaptığı şeyin kalp masajı olduğunu elbette biliyordum. Tüm gücü ile babama ilk yardım yapışını nefesimi tutarak izlerken, babama bir şey olursa asla yaşamak istemeyeceğimi düşünüyordum.

Suni tenefüs ve kalp masajına cevap vermeyen babamın dudaklarının morarmaya yüz tuttuğunu gördüğümde, kalbimde derin bir acı var oldu.

“Yalvarırım babacığım beni bırakmaa!”

~ ~ ~ ~ ~