“…unduğun her yer, her şey… kirli,” dedi Ferah boğazına bir düğüm oturmuşçasına. “Sen bana bir dünya vaat etmedin, beni kendine ait bir labirente hapsettin. Ve şimdi, çıkışını bildiğin bir oyunun ortasında benim haritamı yakıyorsun.”
Aleksey, onun gözlerinin içine baktı. Bir süre konuşmadı. Ardından göz kapakları yarıya indi, sanki bir karanlığın kapısını aralıyormuş gibi:
“Ferah… bazen birini gerçekten tanımak için onun en karanlık odasına girmelisin. Ben seni o odaya çağırmadım. Ama sen girdin. Şimdi, seçim senin. Odanın içinde kalıp beni yargılayacak mısın, yoksa çıkıp kendi karanlığını mı kuracaksın?”
Ferah’ın yüzünde acı bir tebessüm belirdi. “Karanlık seni tanımlıyor, Aleksey. Ama benim için karanlık, sadece yönümü kaybettiğim yerdi… şimdi oradan dönüyorum.”
Aleksey birkaç saniye
