...Hani kadınların giyinip süslendiği, erkeklerin gülümseyip içten içe hesap yaptığı… Ve en çok da duyguların değil, maskelerin konuştuğu sofralardan.”
Aleksey bir adım attı. Gözlerinde garip bir kıvılcım belirdi. Ne tam öfke, ne de tam tutku… ama karanlık bir arzunun içinde kaybolmuş bir adamın bakışıydı bu.
Aleksey:
“Maskeleri seviyorsun, değil mi? Çünkü gerçek seni hâlâ saklıyorsun benden.”
Ferah dudaklarını araladı. Konuşmadı. Sadece başını hafifçe eğdi, bir gülüş sızdı dudaklarından.
Ferah:
“Gerçek olan her şeyin bedeli vardır, Aleksey. Beni seviyorsan... ödemeye hazır mısın?”
Aleksey cevap vermedi. Sadece yaklaştı. Gözlerini Ferah’ın gözlerine dikti. Nefesleri birbirine karıştı. Ve sonra, çok yavaş, çok kontrollü bir şekilde onun kulağına fısıldadı:
Aleksey:
“Sana bir akşam
