…Ve ne kadar kaçarsan, seni o kadar yakından izleyeceğim.”
Ferah’ın vücudu titredi. Gözleri karanlıkta parlayan o çılgınlığa bakarken, nefes alışları düzensizleşmişti. O an odada sadece kalplerinin çarpışı, bastırılmış korkular ve kırılmış arzular vardı. Aleksey’in sesi fısıltıydı ama içindeki yankı kulaklarında çınlıyordu.
Ferah bir an için olduğu yerde kaldı. Sonra gözleriyle Aleksey’i delip geçercesine baktı. Gözyaşları yanağının kenarına değmeden buharlaşıyordu sanki.
“Senin cehennemine inmemi istiyorsun. Ama ben... orada çoktan yandım,” dedi boğuk bir sesle. “Bu karanlık... bana ait değil, Aleksey. Seninle aynı karanlığa bakıyor olabiliriz, ama sen o karanlığın kendisisin. Ben ise hâlâ ışığı hatırlıyorum.”
Aleksey bir an başını eğdi. Bu söz ona sert bir darbe gibi çarpmıştı. Parça
