"Kader, bazen en ağır kefaretini kalpten değil, bedenle alır."
Aynadaki yansımasına uzun uzun baktı Ferah. Gözlerinin altında yorgunluk halkaları vardı ama asıl yorgunluk, ruhunun kuytularına sinmişti. İnce parmaklarıyla saçlarını geriye doğru tararken, içinden geçen her cümle, göğsünde bir kırık cam gibi batıyordu. Sıradan bir gece değildi bu. Ruhu bir mahkûm gibi zifiri karanlıkta bekliyordu.
Gardırobun önünde bir süre durdu. Aleksey’in hizmetçisi tarafından yatağın üzerine bırakılmış siyah saten elbiseye göz gezdirdi. Dizlerinin biraz altına kadar uzanan, sade ama bedenin her kıvrımını belli edecek kadar iddialı bir elbiseydi. Tereddütle aldı onu eline. Parmak uçlarıyla dokundu. Yabancı bir ten gibi soğuktu. Giydiğinde artık sadece bir polis değil, bir adamın gözünde ‘kefaret’ olacakt
