Mucizeler Beklenmedik Anlarda Gelir (Ücretsiz)

Restoranın loş ışıkları altında, Lena ve Onat'a bakarken başımı kaldırdım. Masadaki sohbet ve gülüşmeler sürerken, içimde bir huzursuzluk yükseliyordu. Lena ve Onat arasında bir şeyler olduğunu sezmiştim ama ne olduğunu bir türlü anlayamıyordum. Yüzümde hafif bir gülümseme takınarak durumu idare etmeye çalıştım. Lena, göz kırpıp Onat'ın elini tuttuğunda, içimde bir ürperti oluştu. Bir şey olacaktı, bunu biliyordum. "Şey..." Lena derin bir nefes aldı. "Karen, sana bir şey söylememiz lazım. Biz... Onat'la sevgiliyiz." Bu sözler karşısında donakaldım. Kalbim hızla çırpınmaya başladı, sanki masanın altındaki ayaklarım taş kesilmişti. Gözlerim şaşkınlıkla Onat'a döndü. Onat, hafif bir gülümsemeyle Lena'ya bakıyordu. Yüzündeki tedirginlik, içimdeki boşluğu daha da derinleştirdi. "Ne zamandır?" diye sordum, sesim her zamanki gibi güçlü çıkmaya çalışsa da, içindeki kırılgan tınıyı gizleyemedim. Onat boğazını temizledi. "Aslında bir süredir... Yani, lise yıllarından beri hep bir çekim vardı ama... Son birkaç ayda ciddi düşünmeye başladık." İçimdeki sessizlik, bir çığlığa dönüşüyordu. Onat, hayatımdaki en önemli iki insandan biriydi ve şimdi, bu insanlardan biri diğerinin sevgilisi olmuştu. Kalbimin platonik aşkı Onat ve sevgili dostum Lena, en yakın arkadaşlarım birlikteydi. Yüzümdeki sahte gülümsemeyi korumaya devam ettim. "Benim için önemli olan sizin mutlu olmanız." diye fısıldadım. O an, gülümsemem bir maske gibi suratımda kalmıştı. *** Ertesi gün, Lena'yla kahve içmek için buluştuğumda, yaşadığım şok hâlâ geçmemişti. Aslında hiç evden çıkmak istememiştim ama günler öncesinden Lena ile kahve içmek için sözleşmiştik. Hem zaten ne olursa olsun, arkadaşımı dinlemek zorundaydım. Kahvelerimizi alıp oturduktan sonra sesime heyecanlı bir tını katmaya çalışarak sordum. "Ee anlat bakalım, bütün haberler sende!" Lena, heyecanla anlatmaya başladı. "Aslında nereden başlayacağımı bilemiyorum. Onat o kadar iyi biri ki... Zaten onu çok iyi tanıyorsun. Üçümüzün birlikte yılları geçti. Ama onunla yakınlaştıktan sonra farkettim ki birbirimizi çok iyi tamamlıyoruz. Vakit geçirirken zamanın nasıl geçtiğini çoğu zaman anlamıyorum." dedi ve ekledi "Aramızdaki uyuma bayılıyorum, sanki o benim eksik parçam gibi... off, anlatacak kelimeleri bile seçmekte zorlanıyorum." bu cümleleri tamamlarken yüzünde heyecanlı bir gülümsemeyle gözlerini kapattı. Çok mutlu olduğu her halinden belliydi. İçimde bir düğüm daha sıkılaştı. Kendi içinde aşık olduğum adam hakkında bu detayları dinlemek işkenceydi. Ama Lena'nın anlatacakları bitmek bilmiyordu. "Dün gece... Onatla... birlikte olduk! İnanılmazdı, Karen. Gerçekten, yatakta bu kadar iyi iş çıkaracağını asla tahmin etmezdim. Biliyorsun, o genelde sessiz ve sakin biri. Ama gece içinden vahşi bir aslan çıktı!" diyerek kıkırdamaya başladı Lena. Fincanımı sıkıca tutarak gülmeye çalıştım. Bir şey söylemedim. Zihnim karmaşık düşüncelerle doluydu. Artık bu duruma katlanamıyordum. İçimde kendime hissettiğim kırgınlık, öfkeye dönüştü. Onat'ı kaybetmiştim. Yıllardır içinde taşıdığım o gizli aşk, dostluğun zırhına gizlenmişti ama şimdi tamamen anlamsızlaşmıştı. Eve dönüş yolunda bir sürü şey düşündüm. İhtimal ve ihtimalsizlikler. Hayal kırıklıkları, can sıkkınlıkları ve daha nicesi. Lena ve Onat... Her ikisi de benim için çok kıymetliydi. Onları çok uzun zamandır tanıyordum ve hayatımın her anında her zaman benim yanımda olmuşlardı. Aslında onlara kızmıyordum. Sadece üçümüzün uzun yıllardır süren bu muhteşem arkadaşlığı, desteği kaybetme düşüncesiyle hislerimi kendime saklamış olduğumu hatırladıkça içimdeki düğümlere yeni düğümler ekleniyordu. Birden zihnimdeki sis bulutu dağıldı. Daldığım düşüncelerden sıyrıldım. Bir plan yaptım. Düşünmeden. O gece bir bara gittim. Kendine güvenen, daha önce hiç denemediğim türden bir elbise giymiştim. Sırt dekoltesi, hem cesur hem de zarif bir hava katıyordu. Elbisenin koyu rengi, beyaz tenimin üzerinde derin bir kontrast oluşturuyor, kendimi hem rahat hem de etkileyici hissettiriyordu. Elbisenin vücut hatlarımı nasıl da mükemmel bir şekilde vurguladığını aynaya bakınca fark ettim; bu gece, ne giysinin ne de kendimin eksik bir yönü yoktu. Saçlarım dağınık ama kusursuzdu. Kalbimin derinliklerinde, canımı acıtan tüm hislerden intikam alma arzusu vardı. Barın kapısından içeri adım attığım anda bir an için cesaretim kırıldı. Etrafımda dans eden insanlar, masalara eğilip fısıldaşan yüzler... Hepsi bir anda üzerime geldi. "Buradan çıkıp gitmeliyim," diye düşündüm ama sonra derin bir nefes aldım ve omuzlarımı dikleştirdim. Kendime güvenimi hatırlatmak için, üzerimdeki şık elbiseyi düşündüm; zarif kesimiyle vücudumu mükemmel bir şekilde saran, derin sırt dekolteli o elbise. Barın köşesindeki boş bir tabureye doğru ilerlerken, yan masada oturan birkaç kişinin dikkatle bana baktığını fark ettim. Onların bakışlarını üzerimde hissetmek, içimde bir yerde özgüvenimi yeniden canlandırdı. Barmene yaklaşıp bir içki sipariş ettim, soğuk cam bardağı elime aldığımda ise kalbimin çarpıntısı yavaşladı. Kendimi toparlamam gerektiğini biliyordum. Bu gece farklı olacaktı ve ben, korkularımla yüzleşmek zorundaydım. Barda yalnız başıma otururken, bir içki daha söyledim. Beynim zonkluyordu. Lena'nın o heyecan dolu sesi hâlâ kulaklarımdaydı. "Onat harikaydı, Karen! Onunla her şey mükemmel." Mükemmelmiş. Tam da ihtiyacım olan şey buydu, en yakın arkadaşımın hayatım boyunca sevdiğim adamla mutluluğunu dinlemek. Kalbim öyle bir sıkışmıştı ki, ağlamamak için kendimi zor tutmuştum. Yıllardır içimde taşıdığım bu duyguyu hiç kimse bilmiyordu. Ne Lena, ne de Onat... Ve şimdi her şey bitti. Onat artık onundu. Kafamda binbir düşünce dönerken barın içinde dolan bakışlarım bir yerde durdu. Onu gördüm. Siyah deri ceketi, biraz dağınık kahverengi saçlarıyla köşede bar taburesinde oturan adam. Kendinden emin, umursamaz... tam da ihtiyacım olan gibi. Bir gecelik bir kaçış. Sadece bu gece. İçimdeki boşluğu ve çaresizliği bir an olsun unutturacak bir şey. Belki de bu benim küçük bir intikamım olurdu. Kendimce, kaybettiğim her şeyin karşısında ufak bir zafer. Henüz yarısına kadar içtiğim kadehimi bir dikişte bitirdim. Bir anlık tereddütle ayağa kalktım. Adamın yanına giderken kalbim deli gibi atıyordu. "Bu bir çılgınlık," diye düşündüm ama geri dönüş yoktu artık. Adamın yanına yaklaştım ve elimi omzuna koyarak hafifçe gülümsedim. "Merhaba," dedim, sesim şaşırtıcı derecede kendinden emindi. Adam başını kaldırdı ve bana baktı. Gözlerindeki sıcaklık beni bir an afallattı ama yine de devam ettim. "Burada yalnız mısın?" Bir yandan da içimdeki sesi bastırmaya çalışıyordum: "KAREN NE YAPIYORSUN?" “Evet,” dedi basitçe, ardından gülümsedi. “Demir. Ya sen?” Soru karşısında tereddüt ettim; ismimi paylaşmak istemiyordum. “O, bir sır,” dedim ve gülümsedim. Ancak bu sıradan bir gülümseme değildi; içindeki gizem, aramızdaki hava kadar yoğun ve çözülmemişti. Gözlerim onunkilerle buluşurken, gerilimin arttığını hissettim. İçimdeki ürperti tüm vücudumu sardığında o an bu gecenin hayatımda neleri değiştireceğini asla tahmin edemezdim.