Atahan önce ciddiye almayarak güldü. Yüzüme baktıkça soldu gülümsemesi.
“Ne gitmesi, nereden çıktı şimdi Nefes?”
“Gitmem gerek Atahan”
“Yok, gidemezsin. İzin vermiyorum” dedi ve kalktı aniden.
Elinden tutup çektim yine yerine.
“Dur Atahan, bu kez öyle izin vermiyorum bitti diyebileceğin kadar basit değil.
Ben gerçekten gidiyorum bu kez. Hayatıma dönüyorum”
“Senin hayatın benim ya Nefes”
“Atahan bizim hayatlarımız bambaşka, yollarımız bambaşka. Senin hayatında yerim yok benim”
“Ateş parçam ben buradayken bilmediğim birşey mi oldu?”
“Hayır, sadece sen buradayken düşündüm Atahan. Bol bol düşündüm. Bizi düşündüm”
“Ve gitmeye mi karar verdin?”
“En doğrusu bu Atahan”
“Nefes ben senin için koca aşireti, ailemi karşıma aldım! Ben bu yükten kurtulana kadar sende beni bekledin. Şimdi
