Evin içerisine geçerken herkes etrafa bakıyor, Esma’nın ailesinin durumuna üzülüyorlardı. Zengin bir aile değillerdi. Derme çatma ahşap bir evde ve küçük bir bahçede yaşıyorlardı. Hele Esma’ya bodrum katında bir oda düşüyordu bu evde ve henüz bunu kimse bilmiyordu.
Esma Boran’ın uzattığı çiçekleri alırken ona ilk sarı karanfil verdiği zamanı hatırladı. Hüznünü alsın diye demişti. Hüznünü alır mıydı sahiden şimdi de? Birbirlerinin gözlerinin içine baktılar. Kimse anlamadı ama iki kişi aşklarını ilan etti o bakışlarda orada. İki kişi birbirlerinin bakışlarında eridi buhar oldu o bahçede kimse göremedi.
İçeriye geçti oturdular. Esma kahve yapmaya gitti onlar sohbet edip tanışmaya çabalarken. Zelal hanım bir yerde “Hiç merak etmeyin kızınız emanetimiz değil kızımızdır bundan gayri.” Merak et
