Hayatı boyunca her şeyi yarım kalmış bir insandı Esma. Sevgisinin de yarım kalmasından korkuyor gibiydi içinin en ücra köşesi. Sonuçta mahşer günü sanki bazı insanların mutlu olması yasaklanmıştı. Biraz gülse bazı insanlar, huzursuzlukla ağlayacakları günü bekliyorlardı. Çünkü hayat onları bir güldürüp üç ağlatmaya alışmıştı. Esma, bir yanıyla deliler gibi mutluyken diğer yanı gülücüklerinin ne zaman solacağını merak ediyordu sanki.
Boran onu bu derin düşüncelerden öperek çekip çıkardı. Öyle istekli, arzulu ve tutkulu öpüyordu ki karşılık vermemek aşklarına haksızlık olurdu. Birbirlerinin dudaklarında su bulan bitkiler gibi yeşeriyorlardı. Sadece dudakları değil, anıları, yaşanmışlıkları da birbiri ile iletişime geçiyordu.
“Sana” dedi Boran soluk soluğa öpmeye ara verdiğinde. Nefesini dü
