Sabah sabah Dilan’ın sesiyle açtım gözlerimi.
“Alo! Günaydın kardeşlerin en kıymetlisi!”
“Günaydın” dedim zar zor.
“Nasılsın? Keyifler nasıl konakta? Herkes nasıl?”
“Sabah sabah ne sorgusu bu Dilan? Ne istiyorsun?”
“Bozhanlılar anladı mı, sen bir aptallık yapıp itiraf ettin mi merak ettim”
Etmedim… etmedim de bir de gel bana sor dilim nasıl şişti!
“Birşey söylemedim Dilan”
Keyifle gülerek,
“Anne senin güvercin öğrenmiş birşeyler, bak söylememiş” dedi anneme seslenerek.
Annemin sesini durdum arkadan,
“Ee bal tutan parmağını yalar. Aferin kızım” dedi neşeyle.
“Kızman gerekirken aferin diyorsun anne! Ben Dilan’a uydum diye kendime kızarken sen neler söylüyorsun!”
“Neye kızacağım ki Bozhanlılar istese bin tane kuyumcu açar, beş bileziğe mi kaldılar? Neye üzülüyorsun sanki”
