Haklı mıydı?
Belki de haklıydı… ama bu evin, bu ortamın değerleri Aslı’ya ağır geliyordu. Yine de Öncü’yü daha fazla kışkırtmak istemiyordu; içindeki öfkeyi sessizce bastırmaya çalıştı.
"Doğru söylüyorsun," dedi, sesi sakin ve hafif bir tebessümle. "Senin suçun olmayan bir durum için boşuna kavga ediyoruz."
Öncü’nün şaşkın bakışları altında boynuna eğilip dudağına kısa bir öpücük kondurdu. Masum bir barışma gibi başlayan temas, bir anda gerilimle alevlenen bir kıvılcıma dönüştü.
Seviyordu. Bu adamı, köpekler gibi, delicesine seviyordu. Altı gün boyunca kokusunu ne kadar özlediğini bedeninin her hücresiyle hatırlıyordu. Kalbi onun yanında huzur ararken, aynı huzuru parçalayan da yine oydu.
Öncü’nün kolları aniden belini sardığında Aslı’nın nefesi kesildi. Sert gövdesiyle üzerine kapanı
