Aslı, annesi ve babasının gönlünü üç günün sonunda almayı başarmıştı. İki abisi hâlâ biraz tepkili olsa da, artık çok daha iyiydiler. Aslı, üzerinden dağlarca yük kalkmış gibi hissediyordu. Babasına kahve yapıp götürdüğünde, ablasının gelmesini bekliyordu. Yeğenlerini de çok özlemişti.
“Ferhat’a engel olmakla iyi ettin,” dedi babası, fincanı tabağa bırakırken.
Aslı, mahcup bir gülümsemeyle babasına baktı.
“Seher’i nasıl harcamayı düşündüğünüzü hâlâ aklım almıyor, baba.”
Babası, kızına kaşlarını çatıp,
“Acaba kimin yüzünden delirdik biz?” dedi.
Aslı’nın yüzü daha da kızardı, sesi titreyerek,
“Özür dilerim baba…” diyebildi yeniden.
“Artık rahatlayın. Umduğunuz gibi bir şey yok. İyiyim, mutluyum, güvendeyim.”
Küçük bir yalandan zarar gelmezdi, değil mi? Ne de olsa babasıyla annesi on
