ACI 2

Dila yengemin içeriden gelen sesi, evin taş duvarlarında yankılanıyordu. “Rojdaaa!” Sesini duymamazlıktan gelip başımı kitaplardan kaldırmadım. Zaten bu konakta her yankı bir başka acıyı hatırlatıyordu. Sessizlik bazen korunmak için tek çareydi. Ama yengemin sabrı taşmış olacak ki, sonunda kapıma kadar geldi. “Ne var yenge?” dedim, yerimden kalkarken. Dila yenge kaşlarını çatıp koluma çimdik attı. “Kız, sana kaç kere seslendim! Duymadın mı beni?” “Elimi koluma götürüp sızlayan yeri ovdum.” “Yenge yaa…” dedim, hem gülerek hem kaçmak ister gibi ondan uzaklaşarak. O da gülümsedi. Gözlerindeki sıcaklık anneminkine benziyordu; sanki o yumuşaklık, o şefkat gözbebeklerinde yeniden doğmuştu. Birbirimize öylece baktık. Gözlerimiz konuştu. Kimsemiz kalmamış gibiydi. Bu konaktan peş peşe çıkan cenazelerin ardından geriye sadece sessizlik kalmıştı. Duvarlar bile yas tutuyordu. O yasın kokusu taşların içine işlemişti sanki. Yıkılmıştık. Ayağa kalkmak, yeniden nefes almak… kolay değildi. Ama bir şekilde, elimiz titreyerek de olsa toparlanmaya çalışmıştık. Boran itinin sıktığı o iki kurşun… evimizin içine bitmek bilmez bir ateş bırakmıştı. O ateş ne sönüyor ne de diniyordu. Gencecik iki kadın, hayatlarının baharında toprağa düşmüştü. Yasemin yengem… kalbinin tam ortasına saplanan o tek kurşunla, oracıkta, karnındaki çocuğuyla birlikte gitmişti. Ebru ablam ise günlerce yoğun bakımda kaldı, ama dayanamadı. Yaşam ondan da elini çekmişti. Annem… Ebru ablamın ölüm haberini duyunca kalbi dayanamamıştı. Sanki tüm damarları aynı anda susmuş, içindeki ışık sönmüştü. Kalp krizi… Ve o da gitti. Kızıyla birlikte göç etti bu dünyadan. Babam, hem karısını hem kızını toprağa verirken içine çöken ağırlığı kaldıramadı. Felç geçirdi. Bir daha da yatağından kalkamadı. Gözleri hep bir noktaya bakıyordu, sanki hâlâ onların geri döneceğine inanmak ister gibi. Kılıç abim… En çok o çöktü. Koskoca bir bina gibi, kendi içinden yıkıldı. Demirleri paslandı, betonu dağıldı. Askerliği bıraktı. Silahı bile eline almak istemedi. Kimseyle konuşmaz olmuştu. İçine kapanmış, duvarlarını kimsenin aşamayacağı kalınlıkta örmüştü. Artık sadece nefes alıyordu, yaşamak denirse buna. Cihan abimle Berfe yengem de darmadağın olmuşlardı. Bir süre ayrı kaldılar, sonra geçen yıl yeniden barıştılar ama aralarındaki sevincin bile rengi soluktu. Fırat… o her şeyi uzaktan izleyen çocuk. Ne isyan etti, ne kabul etti. Sadece sustu. Askere gitti, orada sınavlara girip o da asker oldu. Arada bir gelirdi, sonra yine kaybolurdu. Gelişiyle gidişi arasında bir gölge gibi geçip giderdi. Üç yıl olmuştu. Artık herkes kendi yarasını sarmaya çalışıyordu, kendi çapında, sessizce. Konak ise bomboştu. Koca avluda bir tek rüzgârın sesi dolaşıyordu. Ben, Dila yengem, Berfe yengem ve Cihan abim kalmıştık geriye. Ama her birimiz eksiktik. Cihan abim öfkesini içinden söküp atamadı. Dünyayı yakmak ister gibiydi. Düşmanlığını saklamadı; herkes bilsin, herkes duysun ister gibiydi. Ebru ablamdan çok, Yasemin yengemin ardından ağladı. “Hamileydi…” derdi. “Daha doğmamış bir canı da aldı o kurşun…”diyerek ağlardı. Biz de susardık. Çünkü ne desek eksik kalırdı. Zaman geçti. Hayat, bir şekilde akmaya devam etti. Ben aşçılık kursunu bitirdim, şimdi baş aşçı olabilmek için sınavlara hazırlanıyordum. Dila yengem beni mutfağa girerken izlerdi hep, bazen yüzünde bir umut, bazen kırık bir gülümseme olurdu. Yine öyle bir gündü. Elimde kitaplar, önümde defterler. Sonunda pes edip başımı kaldırdım. “Peki yenge,” dedim, gülümseyerek. “Söyle bakalım, ne oldu yine?”