Hasret evinde, Suzan'ın ona ayırdığı yatakta yatıyordu. Başında ise onu bekleyen Savaş vardı. Suzan hızla geldi:
''Eline ne olmuş ki?''
Savaş, az çok biliyordu ama bu kadını da korkutmak istemiyordu. ''Sanırım kesmiş.''
''Şu kızın çekmediği acı kalmadı. Savaş Bey, Hasret iyi bir kız. Lütfen ona kızmayın''
Savaş, elleri ile destek alıyordu oturduğu sandalyeden. Bacaklarını oynatıyordu. Bir an önce kendine gelmesi için dua ediyordu.
''Suzan Hanım, Hasret'in ilaçları şu poşetin içinde. Eline her gün pansuman yapılması lazım. Lütfen ihmal etmeyin. Bir de çok hareket ettirmesin.''
''Siz gidiyor musunuz?''
Savaş Hasret'e baktı. Hasret hala derin bir uykunun eşliğindeydi. ''Gitmem lazım. Ama geri geleceğim. Lütfen sizden tek ricam onu yalnız bırakmamanız.''
''Gözünüz arkada kalmasın. Ben
