Devran hiç tereddüt etmedi.
— “Yaparım,” dedi.
— “Tabii yaparım gülüm.”
— “Sen ne istersen onu yaparım.”
Zeyno dayanamadı.
Bir adım attı, Devran’a sıkı sıkı sarıldı.
Gözlerinden yaşlar aktı.
Ama bu kez ağlaması acıdan değildi.
Bu kez…
yeni bir hayata adım atmanın,
ilk kez gerçekten seçebilmenin,
ilk kez “ben” diyebilmenin
mutluluğundandı.
Devran verdiği sözü tutacaktı.
Ama önce şu düğün atlatılmalıydı, öyle demişti.
O geceden sonra konakta bitmek bilmeyen bir koşuşturma başladı. Giren çıkan, alışverişe gidenler, gelen siparişler, konuşulan listeler… Ev halkı çarşıdayken Zeyno çoğu zaman konakta kalıyor, işlerin başında duruyordu. Kimin neye ihtiyacı var, mutfakta ne eksik, hangi oda hazırlanacak… Sessizce, kimseye yük olmadan ama her şeyi üstlenerek.
Bir öğle vaktiydi.
İşl
