Mir kaşlarını hafifçe çattı, gözlerini kızına dikti. Muzur bir ifadeyle başını yana eğdi.
— “Hmm…” dedi.
Mercan’ın yüzü bir anda düştü.
— “Beğenmedin mi?” diye fısıldadı.
Mir bir saniye daha bekledi. Sonra birden gülümsedi.
— “Mükemmel olmuş,” dedi. “Hem de fazlasıyla.”
Mercan yerinde zıpladı.
— “Yaşasın!” diye bağırdı. “Babam beğendi!”
Zeyno, o an farkında olmadan gülümsedi. Mercan’ın sevinci bulaşıcıydı. Uzun zamandır ilk kez yaptığı bir şey, birinin yüzünde bu kadar saf bir mutluluk yaratmıştı.
Gece ilerledikçe Mercan’ın gözleri ağırlaşmaya başladı. Mir bunu fark etti. Ayağa kalktı, kızının elinden tuttu.
— “Hadi bakalım,” dedi. “Uyku vakti.”
— “Ama yarın da tatlı yapacağız dimi,” dedi Mercan uykulu bir sesle.
— “Yaparsınız,” dedi Mir. “Söz.”
Mercan odasına götürüldü. Mir o
