— “Buyurun, geçin içeri.”
Mir başını iki yana salladı.
— “Yok abla,” dedi. “Zeyno birkaç parça eşya alacak. Sen yardımcı olursan sevinirim. Daha hastaneye gideceğiz.”
Nurgül Hanım hiç tereddüt etmedi.
— “Tabii,” dedi.
Zeyno’yla birlikte merdivenleri çıktılar. Odasına girdiklerinde her şey olduğu gibiydi; yarım bırakılmış bir hayat gibi… Açık bir dolap kapağı, buruşturulmuş bir şal, pencere önünde unutulmuş bir bardak.
Nurgül Hanım eşyaları toplamaya yardım ederken sessizliği bozan ilk cümle geldi.
— “Dün evlenmişsiniz,” dedi yumuşak bir sesle. “Hayırlı olsun gülüm.”
Zeyno’nun eli durdu. Bir bluzu katlarken parmakları titredi.
— “Hayırlı mı, değil mi… bilmiyorum abla,” dedi.
Bir an durdu, sonra içindekileri döker gibi konuştu:
— “Ben sadece abimin kavlini yerine getirdim. Zaten b
