— “Benim sözüm herkesin sözüne benzemez,” dedi Mir. “Senin canın, benim canımdan önde.”
Okula geldiklerinde Mir arabayı kenara çekti.
— “Sen git,” dedi. “Sonuçları al gel. Buradayım.”
Zeyno inerken gözleri bir noktaya takıldı. Devran’ın kanlar içinde yere yığıldığı o an… Aynı yer.
Bir süre durdu. Sonra omuzlarını dikleştirdi ve içeri girdi.
Sonuçlar…
Çok iyiydi.
Ellerinin titremesini durduramadan dışarı çıktı.
— “Ne oldu?” diye sordu Mir.
— “Geçmişim,” dedi Zeyno, gözleri dolarak.
Mir gülümsedi.
— “İyi. Sevindim.”
— “Ben de,” dedi Zeyno.
Eve döndüler.
Günler böyle geçti.
O gün Devran taburcu oluyordu. Mir akşam geldiğinde,
— “Seni alırım, anamı da alır gideriz,” demişti.
Ama Zeyno o saatlerde konağın içinde oradan oraya koşturuyordu.
Mir eve geldiğinde ortalık sessizdi. S
