Kapıya vardıklarında Mir arabadan iner inmez Zeyno’nun yanına geçti. Elini tuttu. Ne sıkı ne gevşek… Kararlı bir tutuştu bu. Zeyno irkildi ama elini çekmedi.
İçeri girdiklerinde üzerlerine yapışan bakışları hissetmemek imkânsızdı. Kem gözler sadece Muhteber Hanım’dan gelmiyordu. Nazgül Hanım, Resul Ağa… Hepsi sessizce süzüyordu.
Devran salonda, televizyonun karşısında uzanmıştı.
Mir kaşını kaldırdı.
— “Ulan,” dedi gülerek, “daha iyileşmeden televizyon karşısına mı geçtin kirve?”
Devran sırıttı.
— “Odada sıkılıyorum,” dedi. “Malum, bünye bu kadar yatmaya alışkın değil.”
— “Az kaldı,” dedi Mir. “Yakında yine düşersin yollara.”
Zeyno hemen yaklaştı. Eğilip Devran’ın elini öptü.
— “Abim,” dedi, “iyi gördüm seni.”
— “İyiyim tabii,” dedi Devran.
Sonra göz kırptı.
— “Hem birine sözüm
