— “Ben böyle bir şeyi kabul etmem Devran. Sen benim kardeşimsin, o da senin bacın. Kendin başındasın, kendin korursun. Beni böyle bir yükün altına sokma.”
Devran ise yerinden kımıldamadı bile. Alkolün etkisiyle değil, yaşadığı o büyük korkunun verdiği netlikle bakıyordu. Mir’in bu reddini bekliyordu ama geri adım atmaya niyeti yoktu.
— “Söz ver bana Mir Bedirhan,” dedi Devran, sesi titrese de kararlılığı sarsılmazdı. “Söz vereceksin. Bu hayatta senden başka kime güvenirim ben? Kime 'gözüm arkada kalmaz' diyebilirim?”
Mir, arkadaşının bu çaresiz ama diretici hali karşısında daha da gerildi. Eliyle 'yeter' der gibi bir işaret yaptı.
— “Olmaz dedim! Kapat bu konuyu Devran. Gece gece içtin, iyice kurdun kafanda. Ölümden, kalımdan, emanetten bahsedip durma. Kapat!”
Vezir bile aradaki bu yü
