Çiçek ÖNCÜ
Güneş ışığının parlaklığıyla uyandığımda yüzümdeki miskin gülümsemeyle bir süre yatağımda uzandım.
Abimin gidişi hala beni çok fazla üzse de insan alışıyordu. Onun evdeki yokluğu burnumun direğini sızlatsa da alışıyordum.
Annem bana göre biraz daha erken kabullenmişti. İlk günler kendini harap etse de sonra sonra toparlanıp, normal haline dönmeye başladı.
Bu zoraki ayrılıktan en çok etkilenen Ebru ile ben olduk. İkimiz içinde çok önemli bir yerde olan abimi uzaklara göndermek zor, yorucu ve üzücü olsa da mecburiyetler vardı.
Daha fazla bunları düşünüp günler sonra ilk kez keyifli olduğum sabahı kendime zehir etmeyi yasakladım.
Güneşin ısıtan ışınlarının keyfini biraz daha çıkarmak için kendime zaman tanıdım. Yatağımdan kopmaya hazır olduğumda doğrulup yanımda duran te
