Hızlıca hastaneye gittik. Biz varana kadar tüm şehir dökülmüştü sanki. Hastanenin önünde sinirle bir aşağı bir yukarı yürüyen Berzan’ı gördüm. Yaklaştıkça korkusunu, üzüntüsünü bastırmaya çalıştığı sahte bir siniri olduğunu anladım.
“Berzan” diye seslendim. Kafasını kaldırıp bana baktığında çatık kaşları düzeldi.
Belki bir başkası göremezdi ama Berzan’ın nasıl yıkıldığını görebiliyordum. Hiç düşünmeden koşup sarıldım ona. Acısını paylaşmak ister gibi sıkı sıkı sarıldım.
“Ayaz nasıl?” dedim.
“Kötü.. “ dedi yutkunarak. Elimden hiçbirşey gelmiyordu sarılmaktan başka. Biraz geri çekilip parmağını gözlerine bastırdı, sanki gözyaşlarını engelleyebilecekmiş gibi.
Arkadaki banklardan birine çekip oturttum Berzan’ı.
“Nasıl olmuş?”
“Depolardan birindeydi Ayaz. Çıkışta arabasına binerk
