Gökte Bir Güzel

***** Yatak odasının kapısından içeri girip, hazırlanan annesinin yanına adımladı. Rimel sürüyorken oldukça ciddi gözüküyordu. "Anne ben gelmesem olmaz mı.? Daha yeni işten geldim ve çok yorgunum." "Saçmalama istersen İzmir, kuzenin o senin. Senin yüzünden rezil oluyorum millete. Nişanada gelmedin zaten. Her düğüne kardeşinle gidiyorum, herkes seni soruyor. Bende de cevap hep aynı; çalışıyor.! Sende geleceksin." Cevap verme tenezzülünde bile bulunmadan odasına çıktı genç kadın. Annesiyle baş edemeyeceğini elbette ki biliyordu. Bir umut denemişti fakat başarılı olamadığı, olamayacağı gün yüzü gibi ortadaydı. Sinirle dolabının kapaklarını açıp sayılı olan elbiselerine göz atmaya başladı. Klasik giyinmeyi sevmezdi ve bu yüzden elbiseleri oldukça kısıtlıydı. Gözüne ilk çarpan, her kadının dolabında kurtarıcı niyetiyle bulunan siyah elbisesini aldı. Kuzeninin düğünü olmasına rağmen özenmek istemiyordu. Zaten akrabalarıyla işinden dolayı fazla görüşmezdi. Liseyi ve üniversiteyi evinden uzakta okumuş, ailesi dışında ki kişilerle arasında mesafe olmuştu. O yüzden de özenli hazırlanma gereği duymuyordu. Çıkardığı elbisesini giyip hafif dalgalı olan saçlarına şekil verdi. Göz makyajını hafif tutarak, ilgiyi dudaklarına çekmişti. Bordo bir ruj, altın kolye, küçük bir el çantası ve son olarak bantlı ayakkabı. İşte tam olarak hazırdı. Çantasının içine gerekli eşyalarını yerleştirip odasından çıktı. Annesi her zaman ki gibi ilk hazırlanan olmuş, onu ve kardeşini kontrol etme amaçlı salonda bekliyordu. "Oldu mu.?!" "Bu ne İzmir!? Komşunun düğününe gitmiyorsun kuzeninin düğüne gidiyorsun. Kot, gömlek giyseydin. " "Anne.! Zorlama istersen.!" Annesi İzmir'in tersinin pis olduğunu bildiğinde oflayıp susmak zorunda kalmıştı. Kızının asla diğer süslü genç kadınlar gibi olamayacağını biliyordu. Ama o yinede biraz daha süslenmesini güzelliğini ön plana çıkarmasını istiyordu. Çok şey istemiyordu ki canım.! Salona giren kardeşi Vefa Öykü ve babası Selim'in girmesiyle gülümsedi İzmir. Annesinin gazabından bir tek babası kurtarabilirdi çünkü. "Babacım artık gidebilir miyiz.? Sinir kat sayım 30.000fit'e çıktıda. " Babası gülümseyerek kızının alnından öptükten sonra hep beraber evden çıktılar. "Kullanmak ister misin İzmir.?" "Yok babacım almayayım. Trafik biliyorsun geriyor beni." Selim anlayışla kafa sallayıp sürücü koltuğuna geçti. Evlerine fazla uzak olmayan düğün salonuna geldiklerinde aynı anda arabadan inip, içeri girdiler. Tanıdık herkesin gözü Özkoç ailesine dönmüştü. Bütün gözler başta İzmir olmak üzere, bütün aile fertlerinin üzerinde dolaşıyordu. Herkesin gözünde olan şaşkınlığın sebebi uzun zamandır göremedikleri İzmir'inde burada olmasıydı. Herkes biliyordu ki o ailesi dışında ki insanlarla fazla görüşmez ve böyle sosyal şeylere işinden dolayı katılamazdı. Özkoç ailesi kendilerine ayrılan masaya oturup yanlarına gelen tanıdıklarla sohbet etmeye başlamıştı bile. Bir kişi hariç. İzmir Özkoç. Suratını asmış, ortamdan ne kadar memnun olmadığını göstermek ister gibi oturuyordu. Soru soranlara kısa cevaplar veriyor bu işkencenin bir an önce bitmesini bekliyordu. "İzmir kızım cevap versene Hazal Hanım'a" İzmir daldığı düşüncelerinden annesinin sesiyle arınıp meraklı gözlerle onu süzen kadına dönmüştü. "Kusura bakmayın dalmışım. Ne demiştiniz.?" "Nerede çalışıyorsun kızım?" "Devletin önemli bir kolunda çalışıyorum Hazal Hanım." Hazal Hanım istediği cevabı almış olamamın verdiği memnuniyetsizlikle derin bir nefes aldı. İzmirin ağzından lafların cımbızla alındığını şimdi fark etmişti. Bu kız iflah olmazdı. "Ne iş yapıyorsun kızım.?" "Askeri pilotum Hazal Hanım." Hazal hanım memnuniyetsiz ruh halinden sıyrılmış şaşkın ve aşağılayıcı ruh haline uçarak geçiş yapmıştı. Bu genç kadın pilot muydu yani.? Hemde askeri. "Anlamadım. Şimdi sen bildiğimiz askeri pilot musun.? Erkekler yapmıyor muydu o mesleği?" İzmir alışkın olduğu, ama her duyduğunda sinir kat sayısının çok yükseldiği soruyla yerine dikleşip dirseklerini masaya yasladı. Bu hareketiyle bütün aile fertleri istemsizce gerilmişti. İzmir bunu genelde insanları tersleyeceği zaman yapardı çünkü. Ve o an, tam olarak bu andı. "Evet Hazal Hanım tamda o mesleği yapıyorum. Askerim ben. Pilot olanından. Havacıyım yani. Dağlara çıkıyor, Allahın her günü sayıları artan teröristleri etkisiz hale getirmek için canla başla çalışıyorum. Sizler burada rahat oturun, analar ağlamasın diye intikal yapıyorum. Evet Hazal Hanım ben KADINLARINDA yapabileceği mesleği yapıyorum." Hazal Hanım aldığı cevapla dumur olmuş ve daha fazla konuşmadan masadan ayrılmıştı. Ailesi kızlarının verdiği cevapla göğüslerini kabartıp masada bulunan diğerlerine baktılar. Herkes İzmir'in cevabından oldukça memnun olmuştu. Kadınların aşağılanmasından her zaman nefret ederdi. Her canlının eşit yargılanması gerektiğinden yanaydı. İnsanlar, hayvanlar, bitkiler. Özellikle derdini anlatamayan canlıların korunması, yüceltilmesini gerektiğini savunurdu. Kadınları aşağılayan bu toplum olduğu sürece İzmir her defasında sinirli olmaya devam edecekti. ~ Düğün başlamış, pasta kesilmiş, takılar takılmış şimdide oyun havaları oynanıyordu. Gençler deli gibi halay çekerken misafirler alkış tutmuş çok ilginç bir şey izler gibi oynayanları izliyorlardı. Vefa ablası ve babasından gizli halletiği işle sessizce yerine geçip oturdu. Annesi aklına girmiş ve zeybek açtırmıştı. "Evet 21 numaralı masamızda ki konuklarımızdan Zeynep Hanım'ın isteği ile zeybek açtık. Yine Zeynep Hanımın özel isteği ile İzmir ve babası Selim beyi sahneye davet ediyoruz. Baba kız hünerlerinizi sergilemenizi isteriz." İzmir şok içinde annesi ve az önce neden ortadan kaybolduğunu anladığı kardeşine döndü. İnsan gözlerinden ışın çıkarabilseydi eğer İzmir kuşkusuz o ışınla annesi ve kardeşini ortadan ikiye bölerdi. Babası gerginlikle ayağa kalkıp kızına elini uzattı. Herkesin duyduğu bu teklifi geri çevirmek onlara yakışmazdı. Ve Zeynep Hanım herkese rezil olurdu. İzmir uzatılan eli nazikçe kavrayıp salonun ortasına geçti. İşte şimdi bütün salon gerçekten onlara bakıyordu. Baba kız açılan zeybek havasıyla, yerlerine geçip birbirlerine döndüler. Bu oyunu çok sık yapmasalar bile ikiside birbirleriyle oynamaktan son derece mutlulardı. Senelerdir İzmir'in işinden arta kalan zamanda babasıyla böyle aktiviteler yapardı. Bir kaç senedir doğuda olduğu için görüşme sıklıkları epey azalmıştı. Ama bu unutmalarına sebep olmamıştı elbette. Bütün salon pür dikkat ortada salınarak dans eden baba kızı izliyordu. Herkesin hayran olduğu o kadar belliydi ki, Zeynep Hanım bu görüntüyle bir kere daha gururlandı. Baba, kız son hareketi yapıp, birbirlerini öptükten sonra alkışlar eşliğinde yerlerine oturdular. İzmir yüzünde ki yapmacık tebessümü silip annesi ve kız kardeşine döndü. "Bunun hesabı evde sorulacak.!" "Ya abla ya valla annem girdi aklıma. Ben dedim ablam çok kızar diye ama dinlemedi beni." İzmir kardeşinin suçunun olmadığını elbette ki biliyordu. Böyle şeyler anca annesi Zeynep Hanımın başının altından çıkardı çünkü. "Hemen sattın sende. İş birliği yapılmaz artık seninle, hainsin sen." Zeynep Hanım kızlarına sessizce çemkirip önüne döndü. Kendisinin suçlu olduğunu bildiği için her defasında yaptığını yapıyor üste çıkmaya çalışıyordu. İzmir olumsuzca kafasını sallayıp önüne döndü. Ne kadar annesine kızsada onları çok sevdiğini hatırlattı kendine. Onları ne olursa olsun kırmak istemiyordu. Bu hayatta ki tek dayanağı ailesiydi ve onların kalplerinde ufakta olsa bir kırık görmek istemezdi. * Thend