Aralarında rahatsız edici bir sessizlik vardı. Yan yana kabristanlıktan çıkıp basamakları inmeye başladıklarında Hüma tereddütle adamın elindeki küçük valizine sonra da yüzüne baktı. Yüz hatları çok sertti.
Yağmur iyice bastırıyordu. Hızlıca yürümesi gerekiyordu ama o duraksayıp adamın yüzüne bakıyordu. Tereddütle.
“Komutanım..”
“Mahir! Bana dışarda Mahir diyeceksin Hüma!”
Nereye gitmişti deminki o ılıman adam acaba? Çünkü şu an karşısında tam bir azdaha duruyordu da.
“Tamam, Mahir. Biraz sakinleş.” Hüma’nın sesi öyle sevecen çıkıyordu ki Mahir kızı tanımasa inanabilirdi. Son basamağı da inen adam elindeki valizi diğer eline alarak Hüma’nın dirseğini yakaladı. “Ne oldu telefonda asıyordun kesiyordun, efeleniyordun. Ne oldu heh, ne oldu?”
“Ufak bir çocuktan betersin sen!” Dirseğini ke
