Odadan ayrılmıştım.. Cemil beni çok erken bir saatte uyandırdı ve Evden ayrıldık Fabrikaya geldik..
Demir kokusu, paslı duvarlardan sızan rüzgarla birleşiyor. İçeriye sadece tek bir ışık huzmesi düşüyordu.. Elif, Rüzgar ve Kiymet, gölgelerin arasından çıkarken. Ellerinde silahlar, yüzlerinde kararlılık. Ama gözlerinde hâlâ çatışan duyguları görebiliyordum..
Cemil, fabrikanın uzak bir köşesinde bekliyordu.. İçeri girince, zaman duruyor gibi oluyordu..
Ansızın Araf 'da çıka gelince bunun berbat bir plan olduğunu anlamıştım. Araf'ın burada olmaması gerekiyordu.. Bu oyunda,bu savaşta yalnız olmalıydım..
"Araf neden buradasın neden geldin.."
"Sana verdiğim bir söz var Sevgili Karıcığım" deyip gülümsedi..
Araf gözlerini Elif'e dikti..
"Bunu yapmayın. Gerçekleri bilmiyorsunuz."
Elif teti
