Üç çocuğunu da alıp parka giden Mısra önünde koşturan çocuklarına bir saniye gözlerini ayırmadan bakıyordu. İnsan canından gelmiş bir varlığa kıyamazdı. Annelik kutsal derlerdi ama anneler için evlatları kutsaldı. Çünkü onları anne yapan çocuklarıydı.
"Yavaş Ayhan Mete," diye seslendi, "Düşeceksin oğlum."
"Ben tutarım anne onu," dedi Aydın Alparslan, "Ben varken düşmez o..." Ama öyle olmadı. İkizler koşarak parka girerken Aydın Alparslan yavaşladı, yavaşladı ve durdu. Başını sağ tarafına çevirmiş, öylece bir yere bakıyordu. "Ne oldu bebeğim?" diye sordu Mısra yanına geldiği zaman. Oğlunun baktığı yöne bakınca ne olduğunu anladı. "Çok mu sevdin annecim bu köpeği sen?"
"Anne," dedi gözlerini bir saniye köpekten ayırmadan. Canım köpek, kenarda öylece yatmış, üzgün gözlerle bakıyordu. Si
