O kadar da olmaz denilen her şey tüm mümkünlüğüyle bir gün insanın kapısını çalabilirdi. Hayat şaşırtmakta üzerine tanımazdı.
Hüküm süren sessizliği Gülüm’ün ne diyeceğini bilemediği ses tonu böldü. “N-ne?”
Erdem kafasını eğip tekrar yere bakarken içten içe kendisiyle bir savaştaydı. Bu konuyu bir kapatmıştı pir kapatmıştı. Hiç kimseyle konuşmamış fakat kimseye de bu kadar anlatmak için çabalamamıştı. Bocalıyordu.
Yanına oturan kızın ayaklarını gördüğünde dudakları belli belirsiz kıvrıldı. Kendi ayaklarının yanında deve de kulak gibiydi. “Anlatmak istersen…ben buradayım.” Kafasını sallayıp omuzlarını silikti. “Her zaman olduğu gibi.”
Erdem kollarını dizlerinden kaldırmadan kafasını ona çevirdi. Onun yanında başkasından bahsetmek falan istemiyordu. Ama yaptıklarının nedenlerini de anla
