Serdar'ın nefesi, Ceren'in saçlarının en diplerine kadar ıslak ve sıcak bir esinti gibi işliyordu. Ceren’in göğsü inip kalkarken ne yaşadığını sorguluyordu.
Gökyüzündeki yıldızlar, bir an için şahit oldukları bu çok yoğun tutkulu an karşısında daha da parlak, daha da uzak görünüyordu. Bedenlerindeki her kas, ölümün soğuk terinden sıyrılıp hayatın en ilkel sıcaklığına tutunmuştu; şimdi yavaş yavaş gevşiyor, titreyerek gerçekliğe dönüyordu.
Hendek kenarındaki ıslak toprak, sırtlarına soğuk bir nem yaydı. Ceren, alnını Serdar'ın terli göğsüne dayadı. Kalbinin hâlâ çok hızlı attığını hissedebiliyordu; kendi kalbiyle aynı çaresiz, aynı delice ritimde atıyordu onunki de.
İkisi de nefes nefese kalmıştı, ama bu sefer koşmaktan değil, birbirlerine karışmaktandı bu telaş.
Serdar'ın kolu, Cere
