Gömülür 2

8.Bölüm Devam

Bu acılardan kurtulmak için nefes almak istemedim bakışlarım titreyen ve ağlamayı durdurmak adına kendimi sıktığım yerde öylece dururken daha fazla dayanamadım. Bağırdım tüm gücümle tüm acılarla, tüm eksikliklerim ile, tüm benden çalınan hayallerim ile işittiğim sözler ile haykırdım kimseyi duymak istemedim kapının ardında ki kimseyi görmek istemedim. Yorgun bedenim titreyen parmak uçlarım ile ayağa kalktığın da annemin oturduğu sandalyeyi duvara fırlattım, dolabımda ki onun içtiği su bardağının yerine ulaştığım da bardağı da fırlattım son kalan güçlerim ile yatağımda ki tüm yorganları yere parçalayarak attığım da düğüm hissinden nefes alamıyordum. Sessizce ağlamaya başladığım da kalbimde ki boşluk acısına yumruklarımı vurdum acıyordu çok canımı yakıyordu, canımdan can çıkıyor gibi hissettim bu küçücük odada yatağımın kenarında ki bedenimi zorla yukarı parçalanmış yatağıma çıkardığım da küçük penceremden gökyüzünü izledim. Saatlerce boğazımda ki düğüm yanarak sessizce ağlamama eşlik etti odamın kilitli kapısının önünde ki seslere saatlerce kulaklarımı tıkadım içimde ki acıyı, sadece dışarı yansıttığım da yanımda olan kişilerden nefret ettim benim ruhum acıyordu bedenim değil. Bakışlarımın izlediği gökyüzü karardığın da izlemeye devam ettim yorgundum bu şekilde sonsuza dek uyumak istedim kimseyi, görmek, duymak, dinlemek istemiyordum herkesten nefret ediyordum herkesten iğreniyordum şu an burnumu seslice içime çektiğim de ciğerlerim aldığım nefes ile resmen acıdı artık bedenim de ruhumda ki acıları hissediyordu. Yanan göz kapaklarımı kapattığım da kapının ardında ki sesler yerini sessizliğe bırakmıştı.