Demirhan Malikânesi o gece hiç olmadığı kadar sessizdi.
Yanan şöminenin çıtırtısı bile bir ağıt gibi yankılanıyordu.
Aslan odanın ortasında, elinde tuttuğu eski bir dosyaya bakıyordu.
Parmakları kâğıtların üzerinde gezinirken nefesi titredi; sanki her satır biraz daha geçmişine saplanan bir bıçaktı.
Belgede yazan tek cümle zihninde yankılanıyordu:
“Aslan Demirhan, biyolojik baba: Mehmet Kara.”
“Mehmet Kara…” diye mırıldandı alçak sesle.
Kelimeler ağzında bir zehir gibi dağılırken yüzündeki soğukluk yerini öfkeye bıraktı.
“Bunca yıl… bana yalan söylediniz,” dedi, sesi duvarlardan geri döndü.
Yumruğunu masaya indirdi, kristal bardak yere düştü, binlerce parçaya bölündü.
Kapı aralandı.
İçeri giren Cem, kardeşinin halini görünce donakaldı.
“Elinde ne var, Aslan?”
Aslan başını kald
