Yağmurun yerini bu kez sessizlik almıştı. İstanbul’un sabahı puslu, ağır ve nefessizdi. Elif, mutfakta tezgâha yaslanmış, elleri kahve fincanında donmuş gibiydi. Kahve çoktan soğumuştu ama onun bakışları hâlâ dalgındı. Dışarıda kuş sesleri bile sanki çıkmaya korkuyordu; bu evin içindeki sessizlik, bütün dünyayı susturmuştu.
Aslan uyumuyordu. Elif’in arkasından izliyordu onu. Kadının yüzünde hem bir huzur hem de bir fırtına vardı; gözlerinin altındaki mor halkalar, geceler boyu uykusuz kalmış bir kalbin iziydi.
Aslan sessizce yaklaştı. Elini Elif’in omzuna koymak istedi ama Elif kıpırdamadı.
“Kahveni içmiyorsun,” dedi Aslan, sesi kısık bir tınıyla.
“Soğudu,” diye fısıldadı Elif.
“Ben de.”
Bu iki kelime, havada asılı kaldı. Elif başını çevirdi, Aslan’ın yüzüne baktı. Artık tanıdığı ada
