Elif sabaha karşı uyandığında odanın içi hâlâ karanlıktı. Kalbi hızla atıyordu ama bunun bir kabus olmadığını fark ettiğinde derin bir nefes aldı. Gerçek, uykudan daha ağırdı. Baran’ın söyledikleri, kelimeler hâlinde değil; görüntüler gibi zihninde dolaşıyordu. Takip. Tehdit. Seçilmiş bir hedef olmak. Bu düşünce onu ürkütse de yatağın içinde kıpırdamadan kaldı. Kaçmak istemediğini kendine tekrar etti.
Gün ışığı odaya sızdığında kalktı. Duş alırken sıcak su omuzlarından akarken bile bedenindeki gerginlik tam olarak çözülmedi. Aynanın karşısında saçlarını toplarken yüzündeki kararlılığı fark etti. Korkmuştu ama kırılmamıştı. Bu, kendisi için yeni bir hâldi.
Aşağı indiğinde konakta alışılmadık bir hareketlilik vardı. İki yabancı adam Baran’la alçak sesle konuşuyordu. Takım elbiseleri kusurs
