Elif o sabah kampüse gitmedi.
Bu karar ani değildi ama içgüdüseldi. Aynada kendine baktığında gözlerindeki yorgunluk sadece uykusuzluktan değildi; dün gece duydukları, gördükleri ve hissettikleri zihninde yerli yerine oturmamıştı. Baran’ın dünyasına ilk kez bu kadar yakından temas etmişti ve bu temas iz bırakmıştı.
Aşağı indiğinde konakta alışılmadık bir hareketlilik vardı. İki yabancı adam salonda duruyordu. Sessiz, dikkatli ve Elif’i fark ettiklerinde bakışlarını hemen kaçıran türden. Baran masanın başındaydı, telefonu kulağındaydı. Elif’i gördüğünde konuşmasını kısa kesti.
— Bugün evdesin, dedi net bir tonla.
Bu bir rica değildi.
— Okula gitmeyeceğimi zaten düşünüyordum, dedi Elif. — Ama bu… koruma mı?
Baran’ın bakışları sertleşti.
— Tedbir.
Elif içini çekti. Tam da bundan korku
