“No! Non restero ' piu ' qui, Vincenzo. Voglio uno spazio privato ora. Capisci cosa significa?” (Hayır! Daha fazla burada kalmayacağım Vincenzo. Artık özel bir alan istiyorum. Bunun ne demek olduğunu anlayabiliyor musun?) dedim. Kollarımı bağlayıp burnumu hafifçe havaya kaldırmış yüzüne bakıyordum. Vincenzo’nun gözlerinden geçen acıyı görmemek mümkün değildi. Ama bunu anında gizleyebilmişti. Yüzüne yerleştirdiği kabulleniş ifadesinden bu savaşı kazandığımı anladım.
“Quello che vuoi, Ada. "hai ragione. Devi metterti comodo.” (Sen nasıl istersen Ada. Haklısın. Rahat etmen gerekiyor. ) dedi. Teslim olmuştu. Galip gelemeyeceğim tek bir savaş olmadığını bir kere daha kendime ispat etmiş olmanın haklı gurununu yaşıyordum. İki günün sonunda aradığım evi de nihayet bulmuştum. Ayrıca kararlıydım.
