O günden sonra iki gün geçmişti. Halil İbrahim eve geç saatlerde geliyor ve misafir odasında yatıyordu. Sabah erkenden çıkıp gidiyor, neredeyse hiç gözükmüyordu. Böyle yapması benim için daha iyiydi, çünkü onu görmek istemiyordum.
Bana zorla sahip olmaya çalışmıştı—bu affedilemezdi. Üstelik, sevgilisi olduğunu söylüyordu, ama aynı zamanda bana sahip olmaya çalışıyordu. Neden böyle bir şey yaptı, anlamak mümkün değildi. Fakat ben de çok üstüne gittim, bunun farkındayım. Yine de, onun yaptıkları sınırı fazlasıyla aşmıştı.
***
Aradan geçen günler boyunca evin içinde onun varlığını hissetmemeye alışıyordum. Misafir odasında uyuduğunu biliyordum, ama bu bilgi bile benim içimi daraltıyordu. Öfkemi bastırmaya çalışıyordum—başardığım söylenemezdi.
Beni zorla kendine ait kılmaya çalışması, ak
