Kalbim hançer yemiş gibi kasılırken titreyen ellerimi arabanın camına yaslayıp destek almaya çalıştım. Aklım az önce okuduklarımın etkisinden çıkamamıştı daha.
Geçmişten gelen kız arkadaşına oyun oynayalım mı?
Olabilir miydi böyle bir şey? Kaan beni kullanıyor muydu gerçekten?
Kalbim mümkünmüş gibi daha da kasılırken içime yerleşen müphem şüphe her geçen saniye artıyordu. Bir yanım Kaan yapaz derken kimseye güvenmemeyi öğreten diğer yanım bana bildiğini bütün küfürleri ediyordu.
Zira ben Kaan'a ömrüm boyunca hiç kimseye güvenmediğim kadar güvenmiştim.
Yanılmış mıydım peki?
Yıllardır bilmek için çırpındığım gerçeği benden sakladığında başka birinden duymuştum. En olmayacak kişiden... Bengü'den...
Bu canımı çok yakmıştı. Ve daha bunun acıyla kavurarak verdiği ateşi söndürmeyen yüreğim
