Kaçmak sandığım kadar zor değildi.
Zor olan, durmaktı.
Kampın dışına çıktığımızda nefesimiz tükenmişti. Yaman yaralıydı ama sesini çıkarmıyordu. Bu, onu tanıdığım en tehlikeli hâliydi. Acıyı susturduğunda düşünmeye başlardı.
Orman hattına girmeden durduk.
“Burada,” dedim.
“İzleri burada kaybettirmeliyiz.”
Başını salladı.
Ben diz çöktüm. Toprağa baktım. Ayak izleri. Acele edilmişti. Bizi izliyorlardı ama henüz çember kapanmamıştı.
O an fark ettim.
Sessizlik…
yanlıştı.
Silahımı kaldırdım.
Geç kaldım.
Arkamızdan bir gölge çıktı. Susturuculu. Yakın mesafe. Profesyonel. Merkez’in işi.
Yaman’ı hedef almıştı.
Düşünmedim.
Zaman genişlemedi.
Hayat gözümün önünden geçmedi.
Sadece bildiğim bir refleks çalıştı.
Elimdeki bıçak…
Cerrahi değildi bu kez.
Ama elim aynıydı.
Bir adım.
