Melek, sıcak suyun buharını bedeninde hissederken elini soğuk fayansa yasladı. Buhar bedenini örttükçe genç kız bakışlarını ellerine dikti. Aynada kendi yüzüne bakmaya olan cesaretini kaybetmiş, daimi bir katil görmeye başlamıştı. Ellerinde bir ömür aynı kanlı cehennemi taşıyacaktı. Hıçkırığı içine saklayan bir nefes aldı. Bu yaptığıyla nasıl baş edecek, kendine katlanmayı nasıl öğrenecekti? Akan suyun altında yere çöküp ellerini dizlerinin etrafına sarıp dudaklarını birbirine bastırdı. Vücudundan akan her damlada içinde biriken günahın büyüklüğünü hatırlıyordu. Suyun sesini kendine bir örtü sayıp hıçkırıklarını rahat bıraktı. Başını dizlerine yaslayarak, bir çocuk gibi kendine sakladığı tüm öfkesini göz yaşlarından çıkardı. Bu acıdan, bu vebalden artık iflah olması mümkün değildi.
"Melek
