Kuzgun, uzun zaman sonra ilk kez sıcak bir yere adım atıyordu, ama içindeki soğuk değişmemişti. Yorgunluğu kemiklerine kadar işlemişti; sanki vücudu değil de ruhu savaştan dönmüştü. Yaraları kabuk bağlamış ama içindeki çatlaklar derinleşmişti.
Reyhan ona bir oda hazırlattığını söylemişti ama Kuzgun oraya gitmek istemiyordu. Dinlenmek... Uyku... Bunlar artık ona lüks geliyordu. Çünkü her gözlerini kapattığında, peşini bırakmayan anılar, fısıltılar, yüzler beliriyordu.
Ama şimdi, Umay’ın gözlerinde kendisinden bir şeyler arıyordu.
Ve o bunu vermek istemiyordu.
Sessizce başını eğdi, avlunun serin taşlarına baktı. “Yorgunum, Umay,” dedi basitçe. Kaçmanın en kestirme yolu buydu.
Ama Umay geri çekilmedi. “Yorgunsun, biliyorum,” dedi. Sesi gece kadar sakindi ama içinde fırtınalar kopuyordu.
