Kuzgun, avlunun taşlarına bakıyordu. Gözleri uzak, düşünceleri dağınıktı. Umay’ın nefesi hâlâ tenindeydi, dokunuşu hâlâ göğsünde yankılanıyordu. Ama en çok, söyledikleri zihnine kazınmıştı:
“Bana seni tanıyıp tanımadığımı sordu.”
“Gerçekleri öğrendiğinde de böyle güçlü kalabilecek misin?”
Defne’nin sözleri, içindeki en derin çatlaklara sızan bir zehir gibiydi. Umay’ın bilmesini istemediği her şey, şimdi onun ellerindeydi. Ve Umay, cevabı almadan bu konuyu kapatmayacaktı.
Ama Kuzgun... o, kaçmak istiyordu.
Tıpkı yıllar önce yaptığı gibi.
Yutkundu, sert bir nefes aldı ve arkasını dönerek avludan çıkmaya yeltendi.
Ama Umay, onu bırakmadı.
"Kaçma,” dedi, sesi kararlı ve yumuşaktı. “Kuzgun, bu sefer kaçmana izin vermeyeceğim.”
Kuzgun durdu, sırtı ona dönük halde öylece kaldı. Ellerini
