Umay, Kuzgun’un yokluğunu hissettiğinde sabah çoktan ilerlemişti. Gözlerini açtığında yatak boş, odadaysa garip bir sessizlik vardı. Bir an için geceyi düşündü Kuzgun’un dokunuşları, onun sessiz ama yoğun varlığı... Her şey bir rüya gibi geliyordu.
Ancak odadaki soğuk hava, bunun bir rüya olmadığını gösteriyordu. Kuzgun gitmişti.
Umay hızla yataktan kalkıp pencereden dışarı baktı. Avlu bomboştu, sadece birkaç asker kendi işine dalmış şekilde ilerliyordu. Kuzgun’un gidişini kaçırmış olmanın getirdiği hayal kırıklığı göğsüne oturdu. Ama derinlerde bir yerde, bunun kaçınılmaz olduğunu da biliyordu. Kuzgun, her zaman olduğu gibi gitmeye mahkûmdu.
Kapı birden tıklatıldı. Umay, hâlâ üzerindeki sabahlıkla kapıya doğru ilerledi ve açtığında karşısında Reyhan’ı buldu. Kadının yüzünde tanıdık bir
