Kuzgun, karargâhtan ayrıldığında hava artık tamamen kararmıştı. Kışın erken çöken karanlığı, şehir ışıklarıyla bölünmüş, ama yine de gökyüzü derin bir boşluk gibi üzerini örtmüştü. Arabasının kapısını açtı, ama hemen binmedi. Soğuk hava yüzüne vurduğunda, aklından geçen düşünceler daha da belirginleşti.
Bu gece geri dönecekti.
Sadece birkaç saat... Son kez...
Arabanın motorunu çalıştırdı. Farlar, önündeki yolu aydınlatırken, kalbinin derinliklerinde bir yerlerde başka bir ışık yanıyordu. Ne kadar sürerse sürsün, Umay’ın gözlerinde gördüğü o sıcaklık, içinde bir iz bırakmıştı. Ve şimdi, o sıcaklığa bir gece daha dokunabileceğini bilmek... İçinde tuhaf bir huzur yaratıyordu.
Yol boyunca elleri direksiyonu sımsıkı kavradı. Hızla ilerledi, şehir geride kaldı, yollar sessizleşti. Kar tanele
