Umay’ın “Geceyi uzatalım,” diyen sesi hâlâ havada asılıydı. Kuzgun, onun gözlerindeki kararlılığı gördü. Sadece o anın içinde olmak isteyen bir kadın değil, zamanı gerçekten durdurmak isteyen biriydi.
Kuzgun yavaşça sandalyeden kalktı, gözlerini Umay’dan ayırmadan. Masanın etrafında dolanarak ona yaklaştı, ellerini tezgâha yaslamış duran Umay’ın karşısında durdu.
Umay, onun bakışlarının altında hafifçe ürperdi ama geri çekilmedi.
“Bunu gerçekten istiyor musun?” diye sordu Kuzgun, sesi alçak ve ciddiydi.
Umay başını kaldırıp ona baktı, gözleri hiç titremeden. “Evet.”
Kuzgun, içinden yükselen bir şeyin göğsüne oturduğunu hissetti. Umay’ın bu kadar net olması, aralarındaki görünmez duvarları birer birer yıkıyordu.
Bir an tereddüt etti, ama sonra parmaklarını Umay’ın beline koydu. Sıcak
